من پیش از آن که معلم باشم، دانش آموزم. معلمانی داشته ام در کلاس که از آنها بسیار آموخته ام. نه تنها از گفتارشان بلکه از کردارشان، از نگاهشان، از نوع نگرش و احساسشان، از لحن سخنشان و از فلسفه زندگیشان. ما فقط دانش آموز درس معلمانمان نبوده ایم بلکه دانش آموز شخصیت و منش آنان نیز بوده ایم. ما آموزگارانی هم داشته ایم بیرون از کلاس و مدرسه. مگر معلم بودن به عنوان و سمت سازمانی و اداری است؟ مگر از پدرانمان نیاموخته ایم؟ از مادرانمان؟ از پدربزرگها و مادربزرگهایمان؟ از همسایگان و خویشاوندانمان؟ از نویسنده ی داستانی؟ شاعری؟ سخنرانی؟ حتی رهگذری؟آیا نشده است نکته ای را از کودکی آموخته باشیم؟همه ما آموزگارانی داشته ایم در مدرسه و آموزگارانی داشته ایم در خانه و کوچه و خیابان. ما مجموعه ای هستیم از آموخته هایمان و آموخته هایمان را از آموزگارانی یافته ایم که در مسیر زندگیمان جاری بوده اند. ما وامدار همه آموزگارانمان هستیم. روز معلم بر همگان مبارک! + نوشته شده در جمعه دوازدهم اردیبهشت ۱۳۹۹ ساعت 10:55 توسط آزاده رستمي  | 

جغرافیایم باتوگیلانست،هرگوشه ازقلبم خزرجاریستدرمن زنی روبسته وعاشق جامانده از دوران قاجاریستدشت وسیع سینه ام هرروزگندم به گندم شاخه می رویدبرزیرلب باخودگمانم که ازعشق دارد قصه میگویدباران که ارث چشمهایم بودحالاسرازکوه ها درآوردهسقف تمام آرزوهایم ازدستهایم سردرآوردهکشتی نشین انزلی هستم درساحل دستان گرم توبابال زخمی میرسم ازراه تنهاپناه آغوش نرم توتاریخ من مانندکوچک ها درجنگ جنگل ها رقم میخوردچشمات سربازان گمنامی که هوش از عقل وسرم میبردداردقطارازراه می آیدبامن دراین مقصدقدم بگذارجزمن برای هرکس دیگر عالیجناب!ازعشق کم بگذارآزاده رستمی + نوشته شده در جمعه چهارم مهر ۱۳۹۹ ساعت 23:57 توسط آزاده رستمي  |